Yaratıcılık Bir Olay Değil, Bir Süreçtir

Newton’un kafasına düşen elma hikâyesini herkes biliyor. Ama kimse Newton’un o fikri 20 yıl boyunca yoğurduğunu konuşmuyor.

Fikir çoğu zaman bir kıvılcımla başlar ama asla kıvılcımla bitmez.

Bugün girişimcilerde gördüğümüz döngü de aynı:

Yeni iş fikri → heyecan → ilk deneme → başarısızlık → tekrar → tekrar → tekrar…

Ve tam bu noktada çoğu kişi “Ben yaratıcı değilim.” deyip oyundan düşüyor.

Çünkü zannedilen şu: “Yaratıcılık yeni, daha önce kimsenin dokunmadığı bir fikir bulmaktır.”

Ve ikinci yanlış inanç hemen arkasından geliyor: “Ben yeni bir şey bulamıyorsam demek ki yaratıcı biri değilim.”

Sonuç? Sürekli niş arayışı, sürekli sıfırdan başlama, sürekli pes etme döngüsü.

Oysa gerçek şu: Yaratıcılık, doğuştan gelen bir armağan değil; dayanıklı bir zihin + tekrar eden pratikle büyür.

Doğuştan yaratıcıydık, sonra ehlileştirildik.

Araştırmalar, çocukların %98’inin yüksek yaratıcı olduğunu, yetişkin olduklarında ise bu oranın %2’ye düştüğünü gösteriyor.

Bu acı ama iyi haber: Yaratıcılık kaybolmuşsa tekrar kazanılabilir demektir.

Yaratıcı olmanın gerçek bedeli: Utanmaya razı olmak.

Yeni bir şey denediğinde ilk versiyonun kötü olacak. Kimse ilk denemede iyi olamıyor.

İnsanların yargısı sessizce vazgeçirtiyor. Bu yüzden kırılma anı “fikir” değil:

Kötü görünme, yanlış yapma ve başarısız olma utancına tahammül edebilmek.

Newton’da elbette parlaklık vardı; ama onu Newton yapan şey parıltı değil, 20 yıl süren inattı.

Girişimcilikte de aynısı: Fikir bulmak kolay, onu 5 yıl taşıyabilmek zor.

Ve işte burada devreye “sonsuz oyun” (bir sonra ki yazının konusu) zihniyeti giriyor.

Eğer oyunu – “kazanmak veya kaybetmek” diye oynarsan kaçınılmaz son.

Ama oyunu – “oyunda kal, sürdür, derinleş” diye oynarsan küçük denemeler zamanla asimetrik kazanımlara dönüşür.

Mesele bir kere parlak fikir üretmek değil, o fikri yıllarca taşıyacak zihin yapısını inşa etmektir.